Gothtronic review 1:

What would become a bigger clubhit on the national EBM and industrial dance floors with a possible single release: ‘Stronghold’ of Angels & Agony’s new CD or ‘Stronghold’ as first single of The Peoples Republic of Europe’s new album Monopoly of Violence? Probably the first one, but this doesn’t weaken the fact that this CD starts off with a nice explosive and heavy pounding industrial track with a very energetic drive which goes on during most of the 70 minutes of the entire album. This new cd of The Peoples Republic of Europe, which now has violence, struggle and war as general theme, shows the musical skills and the production technical abilities of Pieter Winkelaar have developed further which has resulted in more tight song centered tracks on this new CD Monopoly of Violence. Not a bad idea. This way your music will get spinned more in the clubs. Back to the tracks: you thought ‘Stronghold’ was harsh? ‘Kracht Durch Krieg’ goes even further and together with ‘Antiglobalist’ and ‘Riot Squad’ these are the potential dance floor smashers of this album. The listener gets no moments of tranquility in the shape of rusty, squeeking and grinding dark ambient tracks like on the excellent previous album ‘Juche’, but this time gets 12 pieces of industrial mayhem that shatters one’s ears while the music stilistically moves in the realms of industrial, gabber and powernoise. It isn’t until the end of the CD the listener can chill in utter dark and sinister soundscape entitled ‘Leviathan’. On this cd there is a nice gimmick with the ‘Pulling on the Boots’ cover which originates from the soundtrack of this violent movie dealing with racism and nazi skins called ‘Romper Stomper’. This new cd is a major step forward for The Peoples Republic of Europe. Lover sof Winterkaelte, Genocide Organ, Mono No Aware and Xotox get a very nice CD with Monopoly of Violence, comparable in quality to the aforementioned acts.

Written by Teknoir

Gothtronic review 2:

TPROE has finally took the opportunity to please the metal audience. It only takes 13 seconds before they are shocked with heavy beats and noise of opener ‘Stronghold’. This is no metal music like Iron Maiden, this is absolute harsh noise. The confusion is brought to the listener by the use of the speech of Winston Churchill. After this there’s not one second that will remind you of metal or whatsoever, because Krat don’t need an electronic guitar to make his noise. “Monopoly Of Violence” sounds (even) more in balance than their earlier work, but is more accessible at the same time. The brute power of noise is however still intact. Songs like ‘Kraft Durch Krieg’, ‘Antiglobalist I’, ‘Antiglobalist II’ and ‘Monopoly Of Violence’ will make you go crazy on the dance floor. Sometimes the repeating of the same rhythm takes a little too long, like on ‘No Man’s Land’, but on the other hand some of the songs need that recognisable repeating of rhythms to keep it doable for the listener (like on ‘The Lesser Holy War’). ‘Tear Gas’ reminds most of the old TPROE with the beating on barrels. The cover ‘Pulling On The Boots’ gives some space for Noir to sing (with some help of two female singers). Although this song is more punk oriented it fits perfectly well in the concept of the album. “Monopoly Of Violence” is an aggressive record that will please any noise lover in the world.

Written by Beautevil

Musicfrom.nl:

Altijd al een voorkeur gehad voor tandartsgeluiden, drilboren, verkeerd afgestelde zaagmachines, bladerblazers, krassen en kraken, uit de kom springende speakers, white noise en sonische stormen, dan ben je bij The Peoples Republic of Europe aan het spreekwoordelijke juiste adres.
Het is goed dat er nog bands zijn die zich van niets of niemand wat aantrekken en geheel compromisloos te werk gaan. Als we goed geteld hebben is dit alweer het zevende album van The Peoples Republic Of Europe en de tweede cd van het duo. Het tweetal noemt de gespeelde stijl industrial en dat is het zeker, maar The Peoples Republic of Europe heeft allerlei invloeden opgezogen en maakt daar telkens weer een verdomd explosief mengsel van. Zo zijn er de nodige invloeden van legendarische collectieven als Nurse With Wound, Current 93 en horen we het een en ander terug van post-wave bands als Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire, Einsturzende Neubauten en Coil. Daarnaast is techno nooit ver weg en kun je het tweetal ook gerust de bastaard-neefjes die niet willen deugen van T.Raumschmiere noemen. Het persbericht sprak van geen spoortje subtiliteit of mededogen en derhalve kunnen de zwakkeren van gehoor met een zeer gerust hart met een enorme boog om deze plaat heen. Wie optimistisch is over de stand van zaken op het wereldtoneel kan ook maar beter net doen of hij/zij gek is, want 'Monopoly Of Violence' gaat over strijd, oorlog en verzet vanuit een nihilistisch en misantropisch oogpunt. Vandaar ook een aantal samples van gesproken zinnen die weinig van doen hebben met wereldvrede. Zo horen we 'Kraft Durch Krieg' openen met Joseph Goebbels' vraag of we de totalen krieg willen? Met deze woorden hebben we dan al flink wat lezers weggejaagd en blijven we over met de groep luisteraars die wel wat gewend is. Voor diegenen is 'Monopoly Of Violence' een boeiend en sterk album dat je keihard moet draaien. Het tijdperk Mars loopt op z'n einde, we merken daar dagelijks al de gevolgen van en dat gaat nog veel gekker worden, 'Monopoly Of Violence' is de perfecte soundtrack bij het einde van de wereld zoals wij die kennen.

Written by Roel

Ad noiseam:

Full length album from this small dutch rhythmic noise project, reviving the classic raw and stomping feel of what this genre was about a few years ago. Super heavy 4/4 beats, bulldozer distortion and a few voice samples, this album is definitely for people into classic rhythmic noise, and I am pretty sure that this will be played quite often in some clubs.

Written by Nicolas

Kindamuzik:

Goed, mensen met zwakke magen, tere zieltjes, en de welbekende et cetera mogen hier stoppen met lezen. De nieuwe plaat van The Peoples Republic Of Europe is namelijk niet geschikt voor hen. Deze Utrechtse band – of beter: dit eenmansproject – doet namelijk niet aan soft gedoe of subtiel melodiegevoel. Nee, dit is bruut geweld vol toonloos gebeuk. Industrial waar NIN-fans nooit van hebben durven dromen.

De beats zijn zonder uitzondering vervormd en stampen in hoog tempo door. EBM? Ja, ook wel, maar dat genre is hoogst fijngevoelig in vergelijking met Monopoly of Violence. Alles knarst, schuurt, schreeuwt, dreunt en beukt diep door, totaal zonder mededogen of gevoel. 'Kil' is een understatement, The Peoples Republic Of Europe zorgt hier net als op zijn vorige album Juche voor een totaal ontredderde en nihilistische sfeer. Gezellig is anders.

Voor we echter alleen maar loftrompetten over dit album gaan steken: het had wel wat afwisselender gekund. Nu wordt het bombardement van allesverwoestende industrial na verloop van tijd te eenvormig, en zoals altijd verliest voortdurend hard gebeuk of geschreeuw na een tijdje zijn waarde. Even wat gas terugnemen hier en daar had wonderen gedaan voor de zeggingskracht. Maar goed, Monopoly of Violence heeft dan toch allang gewonnen op knock-out. Fijne plaat.

Written by Bas Ickenroth

Fret:

Nederland heeft in het verleden op Industrialgebied nooit echt een potje kunnen breken: de pogingen die hier werden gedaan strandden meestal als goed bedoelde amateurklanken vergeleken met buitenlandse grootheden. Dat is veranderd, en dat merk je meteen als je naar dit album luistert. De 'oude' jaren tachtig industrial van bands als Test Dept. of Neubauten klinkt hier door, maar de invloeden van nieuwere stijlen als dark ambient en gabber/hardcore (!) zijn minstens even groot. De heren achter de band hebben het zelf over een focus op de dansvloer, maar laat je niet misleiden: dat moet dan wel een behoorlijk avontuurlijke dj zijn die daar staat.

Zelf vind ik dat niet zo erg. De beats zorgen voor een goeie structuur in de tracks, ook al zijn ze vaak intens vervormd. We hebben het hier over een heus conceptalbum: elke track staat voor een aspect van de gewelddadige natuur van de mens. De bepaald niet rooskleurige toekomstvisie van de band klinkt door in de cd, en dat wordt erg overtuigend gedaan. Heftig, donker en bij tijd en wijle beangstigend: dit is industrial in optima forma. Zo zie je maar weer: hoe slechter de tijden, hoe beter de muziek.

Written by Ruud Lekx